| تبليغات | X |
كلاغان در اذهان درخت مي چرند
قيقاج ياس در استواي ذهن كلاغ
روي سيم برق درخت مي شود
من به تو تبديل مي شوم
تو به همه
همه به همهمه
دست روي دست ...تا درخت ؟؟؟
تا كلاغ ؟؟
تا مانيفست زنده به گوري ؟
من از تمام مقدسات مي ترسم
من از تمام خدايان ايستاده زيردرخت
و تمام بندگان آويزان از درخت
من از كلاغ مي ترسم ،
از معنويت ...
باشد .... اگر چه خفاش
من از روشنايي روحاني كلاغ مي ترسم
مرا به چراگاه خوكانه خود باز گردان
به درخت
به كلاغ
به اذهان مقدس طويله .
من مي روم ...
وخود را در تو جا مي گذارم .
مراقبم باش بي من
تنهايم ...
آينه غربتم را گاه دستمال نمناكي بكش
تا با هم روبه رو سخن بگوييم
و گهگاه به يادم بياور
كه دوست داشتم خنده هايت را
باري ...
با لبان من لبخند بزن .
ما امتداد هميم
جاري باش تا بهشت ...
مردي مي بينم
سر بر كشيده از ميان مشت بي چينت / ميانسال
خطوط دستانت چه نانجيبانه به آغوشش كشيده / تنگ
رها مردي شاعر ،
كه شاعرانگي اش شعر را به شور مي كشد
و شهر دلت را به آشوب .
نمي فهممت ... !
آرزوهايت را بقچه كرده اي به دوش مي كشي كه چه ؟؟؟
حرف هايت را سرفه مي كني ... احساست را به نيش مي كشي كه چه ؟؟؟
كه شايد ، شوري _ شبي _ شايدي _ شعري ؟؟؟!
داري خراب مي شوي زير رگبار اين همه اتفاق
داري عاشقش مي شوي دختر ...
بي آنكه به سهم اندكت از زندگي قناعت كرده باشي .
زمان سفید می شود
و انعكاس بودنم
تخته سنگی
كه گذشته را فریاد می زند .
***
زمان سفید می شود
و باد بادك های مهاجر
مژده می دهند
كه روی بالهایشان مهمانی است .
***
سایه ها سكوت می كنند
و باد
مرا زیر شاخه های چنار پهن می كند .
***
زمان را گذاشته ...
آرام در انحنای مطلق بالهای آسوده ،سفید می شوم .
دارم مچاله مي شوم
لابلاي عينكهاي آفتابي
متنفرم از نگاه هاي تا كمر خم شده بر اشعارم
متنفرم از صداي عوعوي كودكان سيلي خورده
از ناله هاي پيرزن بي عصا
كه مي دود بدنبال وجدان آدمها
متنفرم از وراجي هاي زنان زنبيل به دست
كه سياست روي اجاقشان ته گرفته
ومتنفر از ناگهان هاي چندشي
كه مردان و زنان را هم مسير ميكند ...!
دارم از دست مي روم آقا
بين دو ايستگاه نگهم دار.
خسته ام
از سياه از سفيد از قرمز و از همه اتفاق های سبز حتی ...
شايد برای مدتی بر تمام جریان های زندگی ام سدی ساختم . می خواهم برای مدتی راکد باشم اما نه تا بدانجا که به لجن شدنم بیانجامد .
زندگي براستي كه رطوبت چندش انگيز پلشتيست وآسمان سرپناهي تا بر خاك بنشيني و بر سرنوشت خويش گريه ساز كني ... رو حت شاد استاد...
شاملو مي گفت عشق من ميگویم فقط زندگي... با ضربانهاي تكراري ، نبضهاي تكراري تر و قلبهايي كه از روي اجبارمي زند و من كه مرداب وار نشسته ام به انتظار هرچه بادا باد ...
شايد به ساعت نكشد كه برگردم و دوياره شروع به نوشتن كنم از گل و بلبل و عشق و تمام مشتقاتش ... اما چه كنم كه تمام زندگي ام در همين لحظه خلاصه شده است . در همين لحظه كه احساس مي كنم علف هاي هرز زيادي را رودخانه ي دلم نرگس كرد ، نرگسهاي دو پايي كه هيچ وقت باز نگشتند .
نه افسرده ام نه منزوي فقط كمي حالت تهوع دارم از همه چيز حتي عقر به هاي ساعت و صدايي تيك تاكي كه به يادم مي ياورد آن چراكه نبايد ... بيم آن دارم كه ديگر عقربه هايم نچرخند و ... تمام .
مي ترسم ،
وحشت از كابوس هاي شبانه اي كه از بلنداي آرزو سقوط مي كند .
و اما تواضع در رود
...........................
در دلم رودخانه اي جاريست
كه زاينده بي شمار نرگس است ،
انعكاس فروتنانه ي خود خويش كشي اش.
رودخانه اي تا چنين مايه معجزه گر
كه علف هاي هرز رهگذر را تواضعش نرگس كرد ...
عابران سقوط و سرخوردگي
نرگسان روزگار بي ريشگي
افسانه ها را گذاشته
گل بودگي برداشته
روي دو پا راه مي روند و
مي روند و
هرگز باز نمي گردند.
و ردپايي ديگر
قطره خوني باز هم
رود خانه اي آلوده تا عابراني ديگر ...
